Υπάρχει μια φράση του Carl Gustav Jung που με εκφράζει βαθιά:

«Μέχρι να κάνεις το ασυνείδητο συνειδητό, αυτό θα κατευθύνει τη ζωή σου και εσύ θα το αποκαλείς μοίρα.»

Δεν πιστεύω στη μοίρα ως κάτι προκαθορισμένο.

Πιστεύω ότι έχουμε επιλογές.

Πιστεύω ότι έχουμε ευθύνη.

Πιστεύω ότι μπορούμε να κατευθύνουμε τη ζωή μας.

Όμως υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο εδώ:

Όταν κάτι μέσα μας παραμένει ασυνείδητο — μια παλιά εμπειρία, μια αφοσίωση, ένας φόβος, μια ανάγκη που δεν έχει φωτιστεί — είναι αυτό που μας κινεί.

Και τότε νομίζουμε ότι επιλέγουμε, αλλά στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουμε.

Δεν το κάνουμε από αδυναμία.

Το κάνουμε γιατί δεν το βλέπουμε.

Για μένα, η συνειδητότητα είναι η προϋπόθεση της ελευθερίας.

Τη στιγμή που κάτι γίνεται ορατό, τη στιγμή που καταλαβαίνεις πραγματικά τι σε κινεί, τότε αλλάζει η θέση σου.

Και από εκεί γεννιέται η πραγματική επιλογή.

⸻

Πιστεύω βαθιά στις δυνατότητες του ανθρώπου.

Ακόμη και όταν νιώθει ότι έχει χάσει τον προσανατολισμό του,

ακόμη και όταν βιώνει ένα εσωτερικό μπλοκάρισμα ή μια περίοδο σύγχυσης,

δεν παύει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που ζει τη συγκεκριμένη στιγμή.

Πιστεύω ότι κάθε εμπειρία έχει το νόημά της.

Κάθε σύμπτωμα συνδέεται με μια βαθύτερη δυναμική.

Κάθε εμπλοκή ίσως να κρύβει μια αφοσίωση που κάποτε είχε λόγο ύπαρξης.

Δεν βλέπω τον άνθρωπο αποκομμένο από την ιστορία του.

Τον βλέπω μέσα σε ένα σύστημα σχέσεων, δεσμών, μνήμης και αγάπης.

Πολλά από όσα ζούμε δεν ξεκινούν από εμάς.

Ξεκινούν πριν από εμάς.

Από ιστορίες που δεν ειπώθηκαν.

Από απώλειες που δεν πενθήθηκαν.

Από γεγονότα που έμειναν έξω από τη συνείδηση, αλλά όχι έξω από το σύστημα.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι «η φύση απεχθάνεται το κενό».

Στη συστημική ματιά, ό,τι αποκλείεται δημιουργεί ένα κενό.

Και το κενό ζητά να γεμίσει.

Η ζωή δεν κινείται με όρους σωστού και λάθους.

Κινείται με όρους τάξης.

Όταν η τάξη αποκαθίσταται, η ένταση μειώνεται.

Η ψυχή ηρεμεί.

Η φιλοσοφία μου βασίζεται σε αυτή τη βαθιά κατανόηση.

Πιστεύω στη βαθιά ευθύνη.

Στον σεβασμό προς ό,τι προηγήθηκε.

Στη δύναμη της αναγνώρισης.

Και πιστεύω ότι όταν ένας άνθρωπος σταθεί στη σωστή του θέση μέσα στο σύστημά του,

η ζωή αρχίζει να κινείται με έναν τρόπο πιο ήσυχο, πιο καθαρό, πιο αληθινό.

Αυτό είναι για μένα η ουσία της θεραπευτικής πορείας.

Μια εσωτερική μετακίνηση.

Και από εκεί ξεκινά η πραγματική ελευθερία.